Ik hoorde meerdere mensen al over Anna, het helpdeskmeisje van de Zweedse meubelboer Ikea en de reacties over haar waren louter positief, dus wilde ik Anna wel eens ontmoeten. En wat een ontmoeting!Het bleek een hartverscheurend gesprek. Haar Saab-rijdende werkgever blijkt namelijk helemaal niet zo’n toffe peer te zijn, ik kwam tot een vreselijke ontdekking! Lees en huiver.

Goed, het gesprek begon heel luchtig. So far so good.

Fijn om te vernemen. Opeens bedacht ik me dat een beetje Zweed ook gewoon Deens kan verstaan als je het enigzins simpel houdt. Nu wil het geval dat ik een aardig mondje Deens spreek en ik dacht dat ze het wel leuk zou vinden om weer eens in een Scandinavische taal te communiceren, tenslotte zal ze dat niet iedere dag horen in Nederland.

Joh?? Vreemd… toch maar even checken of ze wel echt Zweeds is.

Blijkbaar wel, maar het is uiterst merkwaardig dat ze als Zweedse alleen maar Nederlands spreekt. Of zou ze heel vergeetachtig zijn? Dat testte ik dus meteen uit.

Ze IS vergeetachtig! Een paar tellen ervoor noemde ze nog Ikea bij naam, maar vrijwel direct erna geloofde Anna ‘t zonder pardon dat ze bij Wehkamp werkt toen ik die illusie wekte. Is ze soms een n00b of zo? Even vragen dan maar.

Wat zegt ze nou!?!? Die arme meid moet daar onderhand wonen en zal ze slechts een paar uur slaap per etmaal hebben op haar bureau wanneer er toevallig even geen klanten zijn. Vanaf dat moment vond ik het niet zo gek meer dat ze zo in de war is. Dit is zeer zorgwekkend, ze houden haar gewoon als het ware gevangen als slavin! Ik stond perplex, dus besloot ik om Anna eens een confronterende vraag te stellen…

…en nog confronterender, waarna ze snel van onderwerp probeerde te veranderen.

Ik weet genoeg. Arme Anna. Arme arme lieve Anna. Er moet iets aan gedaan worden, alleen kan ik vanuit Denemarken fysiek gezien niet veel doen. Dus ik vroeg of ze een naaste heeft.

Yes! En tegelijkertijd gaf Anna het adres van Allan stiekem door. Ik belde meteen wat vrienden in Nederland op die Allan kunnen oppikken en bijstaan. Er is nu een knokploeg onderweg naar de Ikea servicecenter om Anna te bevrijden! Het enige wat ik nog kon doen is haar geruststellen.

Ze zei niets… haar ogen sloten en het leek er sterk op dat ze dacht "Eindelijk… dank je". Ontroerend, ik kreeg er een brok van in mijn keel. Nu weer als ik eraan denk… Anna, je bent eindelijk vrij.